Hartverscheurende brief van een vrouw uit Bristol die lijdt aan fibromyalgie, een slopende ziekte

Wat gebeurt er als je leven uit elkaar begint te vallen?

Voor de 23-jarige Peyton Connor gebeurde dat afgelopen november toen ze de diagnose fibromyalgie kreeg.

De langdurige chronische aandoening kan verhoogde gevoeligheid voor pijn, extreme vermoeidheid, slaapproblemen en geheugenverlies veroorzaken.

Nadat ze eind 2019 op haar werk was ingestort, bleek uit meerdere tests dat ze de aandoening had, die haar leven volledig veranderde.

De    aandoening    kan verlammen, het kan ertoe leiden dat mensen in een isolement raken. Sommige patiënten verliezen hun sociale leven volledig.

Hier schrijft  Peyton      een hartverscheurende brief aan degenen die het dichtst bij haar staan.

Een brief aan mijn dierbaren (wat ik wou dat je wist)

Beste familie, beste vrienden,

Weet allereerst hoeveel ik van je hou. Ik ben zo dankbaar dat je bent gebleven en me hebt verdragen en alle waanzin die me omringde sinds ik ziek werd.

Zonder hun steun had ze het slopende stadium van diagnose en al het ongeloof van degenen die niet dachten dat ze ziek was, niet kunnen overwinnen.

Terwijl ik bewees dat ze ongelijk hadden, heb je geen idee hoe graag ik zou willen dat ze gelijk hadden, dat er niets aan de hand was en dat het allemaal fantasie was.

Ik wou dat ik kon onder woorden brengen hoe oprecht mijn hart gebroken is.

Tenzij je in mijn plaats bent geweest, kun je niet begrijpen hoe pijnlijk het is om te    zien    dat zoveel kansen worden weggenomen, zoveel dromen verdwenen, zelfs voordat je de kans had om ze vast te houden.

Het is een    pijn    zowel mentaal als fysiek, een pijn in mijn hoofd en in mijn hart.

Het leven gooit deze dingen naar ons om een ​​reden, en we moeten een manier vinden om te overleven, maar dat maakt het niet gemakkelijk om te doen.

We passen ons aan aan de situatie waarin we ons bevinden, omdat het moet. Het is de enige optie die we hebben, verder gaan.

Ik ben niet alleen diepbedroefd, ik ben ook boos. Wie zou dat niet zijn?

We vragen ons af waarom wij, waarom ik, maar er zijn geen antwoorden op die vragen.

Denk er te lang over na en je wordt gek. Het begint niet als een vurige, gloeiende vorm van woede, het brandt.

Genoeg zodat je het in eerste instantie niet voelt. Maar voeg dan een laag toe. En andere. En andere. Totdat alles in haat wordt gehuld.

Deze ziekte is als een dief, maar het is een slimme dief. Deze dief weet niet in te breken en alles in één keer te stelen.

Dat zou te gemakkelijk zijn, te opvallend, en het zou te snel eindigen.

In plaats daarvan is deze specifieke dief op zijn hoede. Het verbergt zich in de schaduw en neemt de dingen één voor één, zodat je het in eerste instantie niet eens merkt.

Hij verwerpt het schouderophalend als hij merkt dat het schudden willekeurig begint. Je negeert die crunch van pijn die altijd op dezelfde plek is en niet lijkt te veranderen.

Je lacht om het geheugenverlies en verdoezelt het feit dat je ongelukken hebt, grappen over het in de toekomst gekruist houden van je benen als je hoest. Je blijft doorgaan.

En omdat je doorgaat, duw je alle demonen die aan je trekken, mensen denken dat je in orde bent. Je bevestigt deze overtuiging opnieuw door ze opnieuw te vertellen dat ja, je bent in orde.

Als ze hun zorgen uiten, vertel je ze overtuigend dat het in die tijd van de maand maar een verkoudheid is, een vleugje griep. Je liegt erover. Want in het leven wordt ons alleen geleerd hoe we vooruit moeten blijven gaan.

En als je merkt dat je de leugen gelooft, dan en alleen dan valt de dief aan.

Je verzamelt je hele verzameling, samen met enkele nieuwe dingen die je rond je lichaam hebt gevonden, en je zult weg zijn.  Hij zal ervoor zorgen dat hij een paar draden loskoppelt en een paar stekkers samenvoegt voordat hij vertrekt.

En dat is wanneer de realiteit je raakt.  Plots ben je niet meer de persoon die je was, en wat je nu bent is een vreemde voor je.

Oog in oog komen te staan ​​met een bedrieger in je brein, na 23 jaar eenzaamheid, controle… is beangstigend.

Het zit je ingebakken om deze bedrieger te bestrijden.  We laten niet graag vreemden de leiding nemen.  Maar ze zijn veel sterker dan wij.

We proberen de bedrieger te bestrijden, ze met medicijnen tot onderwerping te dwingen, ze van hun positie af te brengen. We proberen positief te denken, te sporten en te eten, en delen van onszelf te veranderen in de hoop     de bedrieger uit onze gedachten te  verdrijven  … maar de grap is aan ons.

Deze veranderingen zijn slechts zijn subtiele manier van het verkrijgen   zelfs    steviger   controle    over ons. We spelen in hun handen.

Dus wat blijft er voor ons over om te doen, behalve aanpassen, de regels accepteren die deze bedrieger, deze dief, nodig heeft gemaakt en ons aanpassen aan die omstandigheden.

We veranderen ons hele leven, we veranderen al onze gewoonten en we nemen afscheid van de dromen die we sinds onze kindertijd hebben. We accepteren dat het niet de bedoeling was.

Dus het enige dat overblijft is om u, mijn dierbaren, mijn vrienden… te vragen dit ook te accepteren. Accepteer dat wat we doen niet uit vrije keuze is, maar meer omdat we geen opties meer hadden om te maken.

Accepteer dat we niet zwak zijn, maar gebruik gewoon al onze kracht.

Accepteer dat we niet lui zijn, maar moe.

En accepteer dat wij deze veranderingen net zo min waarderen als jij.

Maar zoals de geschiedenis laat zien, zijn we gemaakt om ons aan te passen. Dat hebben we gedaan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *